Na świecie są trzy obrazy, uznane za najbardziej rozpoznawalne arcydzieła sztuki malarskiej świata w całej jej historii. Jednym z tych trzech dzieł jest kompozycja Vincenta van Gogha „Słoneczniki”. Obraz jest tak charakterystyczny, że wystarczy jedynie rzucić na niego okiem i od razu nasuwa się odpowiedź: van Gogh. Niewiele jednak osób wie, że to płótno jest zaledwie jednym z całej serii tematycznie powiązanych obrazów. Dlaczego akurat ten jeden uzyskał taką sławę, trudno określić jednoznacznie. Obraz powstał we francuskiej miejscowości Arles w 1888 roku. Była to pełnia lata a namalowane płótna mistrz wykonywał w naturze. W efekcie stworzył aż siedem obrazów o podobnej tematyce, z których poza „słonecznikami” znane są jeszcze „Dwa ścięte słoneczniki” i „Słoneczniki w wazonie”. Cała seria obrazów rozrzucona jest po muzeach świata a jeden z nich spłonął w Japonii podczas II Wojny światowej. Ten najbardziej znany, często tez pod nazwą: „Dwanaście słoneczników w wazonie” obecnie znajduje się w Galerii Neue Pinakothek - Monachium. . Obraz jest przykładem doskonałego dzieła mistrza ekspresjonizmu, chociaż pierwsze wrażenie, jakie wywołuje jest dalekie od tego pojęcia. Pozorny spokój roztacza się na płótnie, wśród spokojnie spoczywających w wazonie kwiatów, oświetlonych promieniami letniego słońca. Dopiero bliższa obserwacja pozwala zauważyć, ze kompozycja żyje. Efekt ten mistrz osiągnął dzięki specyficznemu i właściwemu dla siebie grubemu nakładaniu farby. Metoda taka nazywa się impasto. Dodatkowy dynamizm obrazu wywoływany jest przez zestawienie żywych kolorów. Pomimo, że w założeniu teoretycznym jest to kompozycja statyczna, martwa natura, nie ma w niej nic ze statyki, a wręcz przeciwnie wyobraźnia nasuwa obraz tętniącego życiem lata i zabawy na słonecznej łące. Kompozycja stanowi doskonała wizytówkę całej twórczości tego światowej sławy ekspresjonisty.