Obrazy

Edvard Munch to jeden z najbardziej znanych twórców norweskich okresu ekspresjonizmu. Został on również uznany za prekursora sztuki nowoczesnej. Najbardziej znany obraz „Krzyk” jest kompozycją pełną bólu i niepokoju. Znajdująca się na obrazie postać przesycona jest samotnością. Efekty te zostały osiągnięte przez artystę dzięki zastosowaniu miękkich i falujących linii. Dodatkowym elementem wzmacniającym wrażenie jest układ ust i dłoni, podkreślający pozę człowieka okrutnie cierpiącego. Wydobywający się z jego ust dźwięk jest krzykiem egzystencjalnym. Potocznie używa się określenia „niemy krzyk” i tak właśnie przedstawia to Munch w swoim obrazie. Nie istnieje rzeczywisty dźwięk, ale cały obraz wydobywa go z siebie w sposób proszący o litość. Wrażenia potęguje jeszcze pofalowana linia tła będąca symbolem rozchodzącego się dźwięku i ogromna pustka umieszczonego w tle krajobrazu, oraz nieokreślona, niemalże trupia twarz postaci. Most, na którym stoi nie ma ani początku, ani końca, co nie pozwala dostrzec jakiegokolwiek rozwiązania. Nie ma drogi wyjścia, jest tylko cierpienie i samotność w wielkiej pustce. Kolejnym elementem dzieła jest kompozycja barw. Dominują w niej fiolety i czerwienie symbolizujące gwałtowne nagromadzone uczucia, niekiedy tez agresję, a w tym przypadku złość wywołaną niemocą. Tego typu tematyka śmierci, nieszczęścia i smutku przewijała się w twórczości Muncha przez cały okres jego życia. Z pewnością miał na to wpływ jego udział w czasach epidemii gruźlicy, kiedy to umierało wiele osób, również w bliskim otoczeniu artysty. Poza tym okres epidemii wiązał się z izolacja, zerwaniem wszelkich kontaktów, odseparowaniem. Munch podkreśla to umieszczeniem na obrazie dwóch niewielkich oddalających się postaci. „Krzyk” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych obrazów świata, zapewne przez głęboki wpływ na psychikę odbiorcy.