Najbardziej chyba znanym przedstawicielem tego wywodzącego się z Francji kierunku artystycznego był światowej sławy malarz Pablo Picasso. Kubizm to kierunek awangardowy, zbliżony nieco w założeniach do futuryzmu, konstruktywizmu i abstrakcjonizmu, ale uwzględniający również potrzebę przedstawiania realnego świata. Tematyka nie były jedynie emocje, przeżycia czy stany ducha, ale realne przedmioty i sytuacje, a świadczą o tym chociażby tytuły samych dzieł. Nazwa kierunku pochodzi od łacińskiego słowa „cubus”, określającego sześcian i na takim właśnie założeniu opiera się ówczesna sztuka. Początek XX wieku obfitował w tego typu nowoczesne spojrzenie artystów, ale zanim doszło do całkowitego oderwania od rzeczywistej formy kubizm stanowił most pomiędzy realnym ekspresjonizmem a całkowicie nowoczesnym futuryzmem. W obrazach kubistycznych pozostaje wiele z zasad ekspresjonistów, ale dominującym elementem było wykorzystanie form geometrycznych dla przedstawiania rzeczywistości. Kierunek został zapoczątkowany przez słynny niedokończony obraz Pisassa „Panny z Avignonu”. Płótno było zarazem reprezentantem pierwszego okresu kubizmu, czerpiącego wzorce jeszcze w malarstwie Cezanne’a, opartego na prostych kształtach geometrycznych. Na tym jednak rozwój kubizmu się nie zakończył. Drugim okresem tego kierunku był okres analityczny, który opierał się na nietypowym przedstawianiu geometrycznym obiektu w ujęciu z wielu stron na raz. Obraz stanowił analizę przedmiotu pod kątem jego funkcji a artysta z reguły wykorzystywał do tego celu wąską gamę barw w odcieniach brązów i szarości. Przykładem tego etapu może być obraz Georgesa Braque’a „Stolik”. Ukoronowaniem kubizmu był etap syntetyczny ponownie scalający obiekty, ale bardziej statyczny i intuicyjny. Podstawowy przykład tego okresu to obraz Braque’a „Mężczyzna z gitarą”.