Sztuka popularna, albo inaczej sztuka środowisk miejskich, określana w skrócie jako pop-art była odpowiedzią na panujące do tej pory kierunki abstrakcyjne i surrealistyczne, oderwane od rzeczywistości i realnego życia. Praktycznie cały XX wiek poświęcony jest rozwojowi i doskonaleniu tego typu kierunków. Brak w nich tradycyjnego odwzorowywania kształtów, kobieta nie jest kobietą a rośliny mają dziwne kształty. Bardziej liczą się emocje wypływające z obrazów niż forma obiektów. Zwłaszcza banalność ekspresjonizmu abstrakcyjnego wpłynęła na powstanie sztuki pop-art. Prekursorem kierunku był Anglik Richard Hamilton, tworzący w Stanach Zjednoczonych. Większość dzieł pop-artu dotykała bezpośrednio problematyki codziennego życia, w tym takich nowości jak media, czasopisma, reklama, konsumpcyjny charakter społeczeństwa, cechy industrialnej cywilizacji. Najwięcej i najintensywniej rozwijała się ona w latach 60-tych. W obrazach stosowano nie tylko typowe techniki malarskie, ale również nietypowe rozwiązania, takie jak collage, assemblage, formowanie w papierze, techniki graficzne, wycinanki i wiele innych tego typu elementów. Charakterystyczna dla kierunku jest gigantomania, czyli stosowanie wielkiego formatu, powrót do kształtu realnego, figur geometrycznych i realnych, mdłych przejaskrawionych kolorów i dokładnego, podkreślonego rysunku. Pop-art amerykański dokładnie odzwierciedlał cechy społeczeństwa USA. Innym amerykańskim przedstawicielem nurtu był Andy Warhol, mistrz autokracji, potrafiący przetworzyć własną sztukę w dochodowy interes. W Europie odpowiednikiem pop-artu był tzw. nowy realizm. Rozwinął się on na gruncie sztuki użytkowej, reklamowej, głównie we Francji, a najbardziej znanymi twórcami są Christo Javachef oraz Yves Klein. Nowy realizm propagował wykorzystanie w obrazach fragmentów rzeczywistości, w której poruszają się ludzie.