Renesans, który narodził się we Włoszech okazał się najbogatszym w historii sztuki okresem, najbardziej płodnym i obfitym w twórcze geniusze. We wszystkich dziedzinach sztuki powstało w tym okresie wiele znamiennych dzieł, do tej pory cieszących oczy widza. Zjawisko to nie ominęło również malarstwa. Przede wszystkim w tym okresie po raz pierwszy przestano traktować artystę jak rzemieślnika a zaczęto dostrzegać w nim talent. Zmieniła się w tej sytuacji jego pozycja w społeczeństwie, gdyż utalentowany twórca obdarzany był szczególnymi względami. Do najbardziej utalentowanych i wszechstronnych można chyba zaliczyć Leonardo da Vinci. Twórca ten w malarstwie zostawił niewielkie ślady a jednak wciąż do tej pory fascynuje miłośników sztuki tajemniczy uśmiech „Mony Lisy”. Równie znaczące okazało się dzieło „Madonna w grocie skalnej”. Specjalistą od malarstwa ściennego by Rafael, którego twórczość charakteryzowała się spokojem i antyczną harmonią, a postacie po raz pierwszy okazywały uczucia – głównie czułość i miłość. Rafael swoimi pracami zapoczątkował modę na „ożywianie” postaci z płócien. Nie były one już tak wyidealizowane, ale bardziej naturalne, choć nadal cechowały się spokojem. W zakresie tematyki zaczęto eksperymentować z portretem i aktem wplecionym w tło naturalne. Odkrycie zasad tzw. perspektywy zbieżnej, tworzonej dzięki poprowadzonym przez obraz liniom sprawiło, ze dzieła nabrały realnej głębi. Malarstwo renesansowe zbliża się ku naturze stąd można bardzo często zobaczyć postacie na jej tle. Modne było także wykorzystanie wątków mitologicznych i religijnych. Często wykorzystywano motyw Madonny, ale w bardziej ludzkim, naturalnym ujęciu. W okresie renesansowym tworzyło wielu znanych malarzy włoskich, w tym Tycjan, Botticelli, Michał Anioł Buonarotti i dziesiątki innych. Najbardziej znane dzieła to „Dama z gronostajem”, „Mona Lisa”, „Sąd Ostateczny”, „Trzy gracje”, „Narodziny Wenus”