W 1848 roku w odpowiedzi na suchą sztukę akademicką grupa artystów w składzie John Everett Millais, William Hunt, bracia William Michael oraz Dante Gabriel Rossetti, James Collinson, Ford Madox Brown oraz kilku innych artystów reprezentujących pozostałe sztuki plastyczne utworzyła stowarzyszenie artystyczne, którego założeniem był powrót sztuki do czasów przed Rafaelem, czyli wzorowanie się na włoskich mistrzach z okresu wczesnego renesansu. Tematyka dzieł prerafaelitów dotyczyła zarówno Biblii jak i legend związanych z królestwem Albionu. Inspirację czerpali też z dramatów Szekspira oraz własnych fantazji i tendencji do mistycyzmu. W obrazach często występowała specyficzna symbolika, która towarzyszyła realnym treściom. Obraz musiał zawierać ukryte przesłanie. Szczególnie prerafaelici rozsmakowali się w malowaniu kobiet. Najbardziej znane obrazy inspirowane dziełami literackimi to „Ofelia” Johna Everetta Millaisa oraz „Laura”. W kompozycjach nie brakuje elementów przyrody, a większość scen rozgrywa się na łonie natury. Malarze tego okresu dbali też wyjątkowo o szczegóły. Wymieniona wcześniej Ofelia ma na przykład niezwykle precyzyjnie wykonaną, bardzo dekoracyjna suknię a w obrazie „Sir” również autorstwa Millaisa wypracowany jest każdy listek i każda cegła znajdującego się w tle porośniętego pnączem muru. Dodatkowo w pozornie realistycznych obrazach można zauważyć pewna dozę tajemniczości i magii. Płótna są lekko przymglone, światłocień wywołuje wrażenie ukrycia pewnych partii obrazu. Dzieła prerafaelitów z pewnością na widza działają kojąco i uspokajająco. Są to obrazy przyjemne do oglądania, niewymagające analizowania głębi treści. Prerafaelici stosowali tez w swoich pracach techniki malarstwa ściennego i dostosowywali je do własnych potrzeb. Takie malowanie nie pozwalało na popełnianie jakichkolwiek błędów, stąd twórcy musieli się charakteryzować dużą precyzją ruchów i wyobraźnią.