Większość historycznie potwierdzonych kierunków artystycznych miała swoje miejsce w takich ośrodkach kultury, jak Francja, Holandia czy Włochy. W krajach słowiańskich sztuka czerpała inspirację głównie z zachodnich wzorów i prądów, ale nie oznacza to, że i w tym rejonie Europy nie powstawało nic nowego, a artyści zatracili własną wole opierając się na przesłankach z zachodu. Już wcześniejszym przykładem był rosyjski konstruktywizm, ale jednak powodem do dumy jest stworzony właśnie w Polsce kierunek zwany formizmem. Awangardowe kierunki XX wieku miały wpływ również na krajowych twórców a formizm oparł się właśnie na zasadach kilku z nich. W obrazach można zauważyć zarówno cechy kubizmu, jak i ekspresjonizmu. Niewielu polskich formistów parało się wyłącznie malarstwem. Większość z nich jednocześnie prowadziła działalność naukową, filozoficzną, matematyczna czy pisarską. W swoich obrazach kierowali się jednak ogólnymi zasadami prostoty zarówno kształtów jak i palety barw, ograniczonej do zaledwie kilku odcieni. Najbardziej charakterystycznym przykładem formizmu jest twórczość Stanisława Ignacego Witkiewicza – Witkacego. W jego najważniejszym obrazie „Kompozycja – walka” można zauważyć zarówno charakterystyczne dla ekspresjonistów łagodne pofalowane linie, płynność form a także surrealistyczną tematykę. Wszystko to nasycone jest żywymi kolorami. Z kolei Zbigniew Pronaszko i Leon Chwistek w swoich kompozycjach stosowali kubistyczne formy geometryczne oraz ubogą kolorystykę. Szczególnie „Akt” Z. Pronaszko do złudzenia przypomina kubistyczne kompozycje Braque’a i Picassa. Formizm sam w sobie był pojęciem bardzo szerokim, a ogólna zasada, jaka nim rządziła, to umowność i brak stylistycznej jedności. Rzeczywistość uznawano za pojęcie wieloznaczne i trudne do sprecyzowania, stąd rzadko stosowane w malarstwie.