Obserwując różne awangardowe kierunki rozwijające się na początku XX wieku można zauważyć naturalna tendencję do odchodzenia od realizmu fotograficznego, mistycyzmu i piękna w kierunku abstrakcji, uporządkowania, schematyzmu i mechaniczności. Każdy kolejny kierunek poczynając od w miarę jeszcze związanego z realnym światem fowizmu czy ekspresjonizmu, poprzez konstruktywizm, abstrakcjonizm i kubizm traci na tym klasycznym pięknie wielkich twórców pejzażystów, portrecistów, zwłaszcza holenderskich z okresu romantyzmu. Wydaje się, że sztuka coraz bardziej traci kontakt z rzeczywistością i przestaje po prostu cieszyć swoim pięknem, a nowoczesność wymusza poszukiwanie coraz większych przejawów ekscentryczności, nietypowości i nowoczesności. W tym właśnie kierunku zmierzał futuryzm, który jako kierunek awangardowy XX wieku opiera się już nie na tradycyjnym kształcie, ale na kompozycji linearnej i figuralnej, najczęściej otwartej, dynamicznej, pozwalającej wyobraźni tworzyć własne interpretacje. Futuryzm jako jeden z niewielu kierunków został zapoczątkowany we Włoszech, a główni twórcy zainspirowani dziełem poety Marinettiego próbowali przedstawiać na swoich obrazach ruch w wielu formach i ujęciach. Przykładem może być obraz Giacomo Balli „Szybkość samochodu” czy też obraz „Elastyczność” Umberto Boccioni’ego. Już same tytuły obrazów pozwalają stwierdzić, czym inspirowani byli artyści. Nowoczesna technika, maszyny, wyroby włókiennicze i chemiczne oraz wiele innych dobrodziejstw XX wieku było podstawą do tworzenia futurystycznych dzieł. Podstawowe założenia futuryzmu zostały nawet ujęte w specjalny Manifest futuryzmu ogłoszony w prasie przez wspomnianego już Marinettiego i malarza Umberto Boccioni’ego. Manifest zawierał 11 punktów negujących wszystko, co przestarzałe i klasyczne a propagujących technikę, szybkość i pracę.