Na początku XX wieku prym wiodła tak zwana awangarda, czyli określony zespół ruchów i kierunków w sztuce nazwanych tak od francuskich słów „avant garde” określających straż przednią. Grupy reprezentujące poszczególne kierunki awangardowe charakteryzowały się określonym prekursorstwem, odstępstwem od ustalonych zasad, wybieganiem w przyszłość w stosunku do klasycznego pojmowania sztuki. Jednym z takich ruchów był konstruktywizm, który swoje założenia opierał na geometrii i prostocie. Jest to swoiste nawiązanie do abstrakcjonizmu, a zwłaszcza odłamu „geometrycznego”, reprezentowanego przez Malewicza. Konstruktywizm przede wszystkim zaznaczył się w rzeźbie, ale również malarstwo ma swoich twórców hołdujących zasadom prostych kształtów i braku ozdobników. Najbardziej znanym był Piet Mondrian, tworzący figuralne kompozycje otwarte, takie jak „Kompozycja z jasnym błękitem, czerwienią i żółcieniem”. Podstawą kompozycji figuralnych u konstruktywistów były trzy elementy: koło, trójkąt i linia prosta. Jasne plamy regularnych kształtów często oddzielane były grubymi liniami, podkreślając zarazem odrębność każdej z nich i nadając pracom charakteru uporządkowania. Poza tym obrazy malowane w tym stylu straciły charakter odtwórczy w stosunku do rzeczywistości a stały się raczej wyrazem wewnętrznego napięcia i równowagi. Konstruktywizm był tez nawiązaniem do rozwoju techniki, przemysłu i maszyn. Obok Malewicza w tym kierunku tworzył również inny rosyjski artysta Aleksander Rodczenko. W Polsce najbardziej znanym artystą był Władysław Strzemiński, którego najważniejsze obrazy to "Kompozycja architektoniczna 9c”, "Pejzaż łódzki", "Kompozycja abstrakcyjna", "Pejzaż morski" według kolejności powstania. Warto wspomnieć, że konstruktywizm rozwinął się w dwóch kierunkach: typowo rosyjskim opartym na bryle, oraz wykorzystaniu płaszczyzny i linii jako formy wyrazu.