Połowa XVIII wieku to okres szczególny dla sztuki, ze względu na dominacje aż trzech nurtów odmiennych i rywalizujących ze sobą, a jednocześnie wydających na świat wyjątkowych mistrzów pędzla. Obok baroku i rokoko na wzorach antycznych i fascynacji starożytnością rozwinął się tez klasycyzm. Z pewnością przyczyniły się do tej fascynacji odkrycia archeologiczne dokonane w Pompejach na początku wieku. Klasycyzm charakteryzował się przede wszystkim antycznym porządkiem, estetyka, regularnością kształtów a także statyką i harmonią. Podstawą malarskich arcydzieł była idealizacja i udoskonalanie kształtów. Rysunek miał o wiele większe znaczenie niż barwa, stąd obrazy tego okresu są raczej ubogie w kolory, ale za to bardzo piękne, niemalże idealne i bez wad. Do największych twórców klasycyzmu zalicza się Jacquesa Louisa Davida. Jego sławny obraz „Śmierć Marata” to spokojna i namalowana z dużą rozwagą kompozycja, zwracająca uwagę widza grą światłocienia. Inny obraz „Przysięga Horacjuszy” ukazuje pochwałę cnot patriotycznych na przykładzie bohaterów antycznych. Innym klasycystą był Jean Auguste Dominique Ingres specjalizujący się w malowaniu postaci kobiecych. Jego najbardziej znane dzieło to „Wielka kąpiąca się”, będące doskonała kompozycja statyczną. Nie można również pominąć dwóch tak wielkich twórców tego okresu, jak Bernard Bellotto, bardziej znany jako Canaletto oraz Marcello Bacciarelli. Nadworny malarz króla Stanisława Augusta i autor jego portretów. Obraz „Stanisław August w stroju koronacyjnym” jest jednym z największych dzieł światowej klasyki malarskiej. Canaletto z kolei znany jest jako malarz Warszawy, a wiele jego obrazów przedstawia właśnie scenki z ulic naszej stolicy. W Polsce działał też klasycysta Jan Piotr Norblin charakteryzujący się ogromną różnorodnością tematyki prac.