Romantyzm rozwijający się jako ruch kulturowy w połowie XVIII i na początku XIX wieku to bardzo rozbudowany i złożony z wielu kierunków artystycznych okres działalności artystycznej. Poza typowymi cechami, jakimi charakteryzowały się ówczesne obrazy, czyli odstąpieniem od sztywności zasad i schematyzmu, na rzecz dynamiki, uczuciowości i ekspresji, a także swoistego mistycyzmu i tajemniczości zawartej w dziełach, romantyzm charakteryzuje się tez wieloma innymi cechami ujętymi w kierunki artystyczne, zależnie od źródeł inspiracji twórców. Pierwszy z nich to historyzm, czyli bezpośrednie powiązanie życia ludzkiego z historią i wydarzeniami czy przemianami politycznymi. Stąd na przykład nawiązanie malarstwa Goi czy Delacroix do rewolucji francuskiej. Mistycyzm to kolejny kierunek romantyczny, reprezentowany przez Williama Blake’a. Przykładem jego dzieła mistycznego może być „Urizen stwarzający świat”. Ciekawe elementy wprowadzała frenezja romantyczna, czyli kierunek bazujący na elementach przemocy, okrucieństwa, grozy i szaleństwa. Jest on mocno zbliżony do mistycyzmu, a zarazem do innego kierunku, jakim był mesjanizm, związany ściśle z religią chrześcijańska i umęczeniem Chrystusa na krzyżu. Zbliżone do siebie są też kierunki, takie jak orientalizm i ludowość. Wprawdzie jeden dotyczy wprowadzenia do sztuki elementów wschodnich a drugi związany jest bezpośrednio z życiem na wsi, ale oba kierunki skłaniają się do motywów związanych z przyziemnym życiem i codziennością prostego ludu. Przykładem mogą być akwarele Richarda Boningtona przedstawiające sceny z Normandii. Do mistycyzmu natomiast nawiązuje prometeizm, propagujący postawę własnego cierpienia dla dobra innych, poświęcenia się. Wprawdzie prometeizm, czy inne tego typu kierunki, takie jak walenrodyzm dotyczyły bardziej pisarstwa, ale zaznaczyły się tez na obrazach, czego przykładem może być dzieło Heinricha Fügera „Prometeusz na obrazie”.