Powstanie ruchu nazywanego ekspresjonizmem abstrakcyjnym, związanego z emigracją wojenną do Stanów Zjednoczonych zaprocentowało również poszukiwaniami nowych wartości estetycznych i innych, nietypowych środków wyrazu, a co się z tym wiąże powstanie różnych odłamów artystycznych tego nurtu. Jednym z nich był tzw. informel, określany tez jako malarstwo gestu. Nazwa kierunku pochodzi od francuskiego określenia sztuki bezkształtnej, co z góry sugeruje rodzaj preferowanej twórczości. Informel w gruncie rzeczy sprowadzał się do przedstawiania stanu ducha, uczuć, „wnętrza” człowieka za pomocą nie tylko pędzla, ale również innych surowców, takich jak szkło, puszki, odpady, drewno, piasek i wiele innych materiałów. Podstawową regułą kierunku był brak jakichkolwiek reguł. Artysta posiadał pełną dowolność tworzenia, a jego dzieło miało odzwierciedlać jego stany ducha, z zaznaczeniem dynamiki i ogromnego ładunku emocjonalnego. Informel bazował głównie na abstrakcjonizmie i surrealizmie a dotyczył różnych form abstrakcji niegeometrycznej. Jego głównym przedstawicielem jest Jackson Pollock. Od tego, jaka metodę malowania stosował ten twórca wzięło się właśnie określenie „malarstwo gestu”. Pollock przytwierdzał płótno do ściany lub rozkładał na podłodze a następnie nanosił farbę w sposób przypadkowy wychlapując ja z powierzchni szpachli bądź bezpośrednio z tuby. Tego rodzaju malarstwo przybrało w USA nazwę „action-painting”. Trudno sobie wyobrazić, że takie przypadkowe natryskiwanie farby na płótno daje efekt, jaki sobie zamierzył artysta, a jednak Pollok zawsze twierdził, ze posiada pełną kontrolę nad tym, co tworzy. Płótna, które nie spełniały jego oczekiwań sam niszczył. Inni artyści hołdujący temu nurtowi to Dieter Borst, Wols, Hans Hartung i Willem de Koonig. Ten ostatni poświęcił się głównie malowaniu kobiet.