Malarstwo abstrakcyjne to niezwykle trudne w odbiorze dzieła, wymagające pewnej znajomości zasad tworzenia kompozycji, praw kontrastu i oddziaływania barw. Istotna jest tu również symbolika, ale wykorzystana w znacznie szerszym zakresie niż tradycyjne odniesienia w formie personifikacji uczuć i myśli, stosowane już w przeszłości w innych kierunkach artystycznych. Tutaj symbolika jest bardzo subiektywna i często zrozumiała dla samego artysty. Wprawdzie powszechnie się uważa, ze dobre dzieło abstrakcyjne to takie, które nawet w przypadkowym widzu wywołuje emocje i skojarzenia, ale to nie oznacza, ze treść i zawarte w nim przesłanie będzie zrozumiałe dla każdego. W abstrakcjonizmie, który rozwinął się na początku XX wieku istotą wyrazu jest działanie barw i kształtów. Sam nurt przyjął dwa kierunki rozwoju: ekspresyjny i geometryczny. Jak można wywnioskować z nazw pierwszy skłania się do wykorzystania kontrastowych barw i niespokojnych linii w tworzeniu a drugi opierał się na kompozycjach figuralnych i kontrastach barwnych. Różnice sprowadzały się do regularności kształtów. Reprezentantem pierwszego nurtu był Wassily Kandinsky, który jako pierwszy w historii malarstwa zaprezentował akwarelę abstrakcyjną. Nurt „geometryczny” reprezentował inny Rosjanin Kazimierz Malewicz. Jego dwa słynne obrazy, to Czarny kwadrat na białym tle oraz stworzony trzy lata później Biały kwadrat na czarnym tle. Abstrakcjoniści zakładali, ze ich dzieła nie mają w założeniu odtwarzać rzeczywistości, a jedynie odzwierciedlać stan ducha. Im bardziej „zakręcone”, powikłane i poplątane linie, im bardziej kontrastowe i krzykliwe barwy, tym więcej emocji panuje w duszy. Inni znani abstrakcjoniści to na przykład Piet Mondian, Theo van Doesburg, Lucio Fontana, Sam Francis. Warto również wspomnieć, że sam abstrakcjonizm jest pojęciem szerokim i początkowo specyficzny kierunek dał początek wielu współczesnym nurtom, takim jak op-art.